Ένα καράβι ταξίδευε στο πέλαγος. Και το έπιασε φοβερή τρικυμία. Φόβος παγερός είχε καταλάβει καπετάνιο και πλήρωμα. Δεν ήταν η σημερινή εποχή. Τότε τα καράβια ήταν ξύλινα. Και με πανιά! Και το παλιοκάραβο είχε αρχίσει να μπάζει νερά. Η τρόμπα δούλευε αδιάκοπα. Μα δεν πρόφθανε! Και το καράβι είχε αρχίσει να βουλιάζει. Αν το καράβι χανόταν, τι να τους έκαναν οι βαρκούλες του και τα σωσίβια; Ένιωσαν όλοι, πως κάθε ελπίδα είχε χαθεί. Και τότε έστρεψαν τον νου στην Παναγία, που είναι: «ελπίς απηλπισμένων».
-Φτάσε, Παναγία Μυρτιδιώτισσα, Προστάτρια και Σκέπη του νησιού μας. Σώσε μας. Λυπήσου τα παιδιά μας και τους γέροντες γονείς μας, που μας περιμένουν!
Λίγο ήθελε ακόμη το καράβι να βουλιάξει. Μα ξαφνικά φάνηκε ανάμεσά τους μια ολόφωτη γυναίκα. Και τους είπε:
-Ήρθα! Μη φοβάσθε! Το καράβι σας θα σωθεί! Και βούτηξε μέσα στη θάλασσα με ένα σφουγγάρι στο χέρι και έκλεισε την τρύπα που είχε ανοίξει στο σκάφος!
Σε λίγα λεπτά, το καράβι συνέχισε ήσυχο το δρόμο του.
Στο πρώτο λιμάνι πήγαν το σκάφος για επισκευή. Και τι θαύμα είδαν! Είδαν την τρύπα, που είχε ανοίξει στο σκάφος, βουλωμένη με το σφουγγάρι που κρατούσε στα χέρια της η Παναγία, όταν φάνηκε στο καράβι τους! Όλος ο κόσμος το είδε αυτό το θαύμα.
Γεμάτος συγκίνηση ο καπετάνιος αγόρασε κερί και έφτιαξε μια λαμπάδα σαν το κατάρτι του καραβιού. Πήρε και το σφουγγάρι της Παναγίας σε ένα κουτί. Έφτιαξε και ένα ασημένιο καραβάκι. Και γύρισε στην πατρίδα του, τα Κύθηρα. Και τα πήγε στο Μοναστήρι της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Γονάτισαν όλοι μπροστά στην Παναγία. Έκαναν με ευλάβεια τον Σταυρό τους. Την ευχαρίστησαν από τα βάθη της ψυχής τους. Και της πρόσφεραν τα μικρά τους δώρα, που σώζονται μέχρι σήμερα.
Μα μόνο σε εκείνους φάνηκε καλή η Παναγία; Όχι. Για όλους τρέχει και για όλους φροντίζει. Ένα τροπάριο της Εκκλησίας μας λέει:
«Ουδείς προστρέχων επί Σοί, κατησχυμένος από Σού εκπορεύεται, Αγνή Παρθένε Θεοτόκε. Αλλ’ αιτείται την χάριν και λαμβάνει το δώρημα προς συμφέρον της αιτήσεως».
Η Παναγία είναι η μητέρα μας.
Κάθε χρόνο στις 10 Σεπτεμβρίου, στον Ορχομενό Βοιωτίας γίνεται μεγάλη εορτή. Με πρωτοφανή συρροή κόσμου. Εάν κοιτάξει κανείς το ημερολόγιο δεν θα βρει καμμία εορτή που να δικαιολογεί τέτοιο πανηγυρισμό. Άλλωστε και η μεγάλη και ιστορική εκκλησία τους είναι αφιερωμένη στην Κοίμηση της Θεοτόκου.
Ερωτώνας όμως θα μάθει, πως αυτή την ημέρα κατά τη Γερμανική κατοχή, η Παναγία, η πολιούχος και προστάτις τους, έκανε μεγάλο θαύμα. Επενέβη προσωπικά και τους έσωσε από βέβαιη καταστροφή. Ήταν αρχές του Σεπτεμβρίου του 1943. Οι κατακτητές πληροφορήθηκαν πως οι κάτοικοι του Ορχομενού ήταν υπεύθυνοι για ωρισμένες αντιγερμανικές ενέργειες –πράγμα συκοφαντικό- και απεφάσισαν να προβούν σε σκληρά αντίποινα: σε κάψιμο και σφαγή. Στις 9 Σεπτεμβρίου την νύκτα είχαν συλλάβει εξακόσιους άνδρες νεαρής ηλικίας. Ο τρόμος είχε απλώσει το φάσμα του σε όλη την πόλη, και οι πιο πολλοί, φοβισμένοι άρχισαν να φεύγουν στους γύρω κάμπους. Στις 10 Σεπτεμβρίου, την ώρα που βράδιασε, μία γερμανική φάλαγγα με στρατιώτες και τανκς έμπαινε στην πόλη. απέναντί τους, όχι σε μεγάλη απόσταση φαινόταν η εκκλησία της Κοιμήσεως-παλιο μοναστήρι της «Σκριπούς».
Κάποιο πρόσωπο φάνηκε πως βγήκε από την εκκλησία. Και να, σε λίγο βλέπουν μία γυναίκα μεγαλοπρεπή, τρία μέτρα πάνω από την γη, να κοιτάζει πρώτα προς την πόλη και να κραυγάζει δυνατά:
«Παιδιά μου, σας έχασα απόψε»!
Η κραυγή υπήρξε ισχυροτάτη. Και ακούστηκε σε πολύ μεγάλη απόσταση. Οι κάτοικοι του Ορχομενού ομιλούν για δυνατό «σκούξιμο».
Έπειτα να στρέφεται προς τη γερμανική φάλαγγα. Μία δυνατή λάμψη εκτοξεύτηκε από το σώμα της. Οι συνέπειες ήταν θαυμαστές. Τα τανκς ακινητοποιήθηκαν στην μέση του δρόμου! Ήταν εντελώς αδύνατο να προχωρήσουν την άλλη ημέρα για να τα τραβήξουν μέσα από τα χωράφια χρειάσθηκε να χρησιμοποιήσουν αλυσιδοφόρο τρακτέρ.
Φόβος και τρόμος και κατάπληξη κατέλαβε Γερμανούς. Δεν άργησαν να καταλάβουν ότι επρόκειτο για κάτι το υπερφυσικό. Οι διαθέσεις τους άλλαξαν. Ο επικεφαλής τους Διοικητής, υψηλός και επιβλητικός ονόματι Όφμαν, έδωσε εντολή να προχωρήσουν προς τον ναό, για να προσκυνήσουν την Παναγία.
«Αυτή σας έσωσε», είπε. Στη θέση της μανίας ήλθε τώρα η θρησκευτική κατάνυξη. Αμέσως διατάχθηκε να απελευθερωθούν οι εξακόσιοι άνδρες που είχαν συλληφθεί. Η συγκίνηση, ο θαυμασμός, το θρησκευτικό ρίγος, η χαρά, ξεχύθηκαν σε όλη την πόλη. Η καινούργια ημέρα αντί θρήνων επιφύλασσε δοξολογίες, τραπέζια, ψήσιμο αρνιών, πανηγύρι.
Αυτός είναι ο λόγος, που κάθε 10 Σεπτεμβρίου πανηγυρίζει ο Ορχομενός. Αξίζει να σημειώσουμε, πως στο πανηγύρι ερχόταν σχεδόν κάθε χρόνο και ο Όφμαν, φέρνοντας μαζί του και άλλους Γερμανούς μέχρι και ολόκληρο λεωφορείο. Είχε αφιερώσει και μία μεγάλη κανδήλα στον ναό.
Και στο μέρος που εμφανίσθηκε η Παναγία έχει ανεγερθεί προσκυνητάρι, με την επιγραφή:
Το ΜΕΓΑ ΘΑΥΜΑ Της ΠΑΝΑΓΙΑΣ
ΤΗ ΥΠΕΡΜΑΧΩ ΣΤΡΑΤΗΓΩ ΚΑΙ ΘΕΟΜΗΤΟΡΙ
ΑΝΘ’ ΩΝ ΥΠΕΡ Της ΒΟΙΩΤΙΚΗΣ ΓΗΣ ΕΙΡΓΑΣΑΤΟ
Κάθε 10 Σεπτεμβρίου γίνεται επιβλητική λιτανεία της εικόνος της Παναγίας. Όποιος αμφιβάλλει για το θαύμα, ο Ορχομενός δεν ευρίσκεται στην Αμερική ούτε στην Αυστραλία! Είναι πολύ κοντά μας.
Ένας επισκέπτης ερώτησε τυχαία ένα ηλικιωμένο γέροντα στον Ορχομενό:
-Είναι αλήθεια ότι εδώ παρουσιάστηκε η Παναγία και σας έσωσε από τους Γερμανούς;
Αναστέναξε ο γέροντας, εδάκρυσε και απάντησε:
-Είχα τέσσερα παιδιά! Θα μου τα έσφαζαν και τα τέσσερα οι Γερμανοί, αλλά η Παναγία μας τα εγλύτωσε!…».
(Από το βιβλίο του αρχιμ. Δανιήλ Γούβαλης, Το Θαύμα της πίστεως, Αθήνα 1985, σ. 81-87)