Πνευματική Ζωή

«Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια κακιά γυναίκα, σωστή μέγαιρα. Δεν αγαπούσε κανέναν -πέρα από τον εαυτό της-, δεν είχε κάνει ποτέ και σε κανέναν καλό και μόνο κακό λόγο είχε να πει για όλους. Όταν πέθανε, την άρπαξαν οι δαίμονες και την πέταξαν στη Φλογισμένη Λίμνη της Κολάσεως. Μόλις το αντιλήφθηκε ο φύλακας άγγελός […]

Κάποιοι λένε που ήταν τρελός και κάποιοι πώς έκανε τον τρελό. Το θέμα, όπως και να έχει, ήταν πως ο Κουρεντής είχε τον τίτλο του τρελού του χωριού και το περίεργο είναι πως καμάρωνε κιόλας.  Άκακος και ακίνδυνος ήταν ο φουκαράς. Μόνο μικροσκανδαλιές έκανε από καιρού εις καιρόν κι αν καμιά φορά άκουγε το γνωστό:

(Πρωτοχρονιά) Καλός άνθρωπος ήταν ο κυρ Κώστας. Άκακος, με πολύ χιούμορ που το εξωτερίκευε κάθε τόσο, άνθρωπος με αγάπη για όλους. Είχε όμως ένα μεγάλο ελάττωμα. Αγαπούσε το κρασί! Τι λέω αγαπούσε, το λάτρευε! Δεν υπήρχε μέρα και νύκτα που να μην βρίσκεται υπό την επήρεια της θελκτικής κρασοκατανύξεως. Ακόμα και τότε όμως, που σωστό

ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΗ  π. ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής κατά τα έτη 1941-1944, όντας κληρικός, ήμουν καθηγητής σε ένα Γυμνάσιο των Αθηνών. Ανάμεσα στους μαθητές της τρίτης τάξης ήταν και ένας μαθητής, ο Νίκος, ο οποίος έπασχε από σοβαρή ασθένεια. Είχε μια μορφή καρκίνου, η οποία δεν ήταν ιάσιμη, η περίπτωση αυτή μας στενοχωρούσε πάρα

Ιερομονάχου Αρσενίου Σιναΐτου Πριν δέκα – δώδεκα χρόνια γνώρισα μια ψυχή. Μία αγία ψυχή. Θα πούμε ένα όνομα για να κρατήσουμε πάλι το προσωπικό δεδομένο. Την λένε Φωτεινιώ ή εγώ τη λέγω Φωτεινιώ. Η κυρά Φωτεινιώ ήρθε στο σπίτι της μητέρας μου. Είχε κάνει, η μητέρα μου, ένα μικρό Αρχονταρίκι με τα Εικονίσματά μας, με

Του ιερέα Βιορέλ Κοζοκάρου – Κίσιβο (απόδοση στα ελληνικά π. Γεώργιος Κονισπολιάτης) από το περιοδικό Familia Ortodoxa τεύχος 39, Απρίλιος 2012) Εδώ και επτά χρόνια είμαι ιερέας στο παρεκκλήσι των φυλακών Προύνκου στο Κίσιβο (Δημοκρ. Μολδαβίας). Επειδή παράλληλα υπηρετώ και στην ενορία μου κάνω εκεί ακολουθίες τις Τετάρτες και τις Παρασκευές. Με βοηθούν κάποιοι κρατούμενοι

Ναός σημαίνει πλοίο, επειδή οι πρώτοι ναοί έφεραν το σχήμα που έμοιαζε με πλοίο.  Είναι το πλοίο που οδηγεί τους ανθρώπους από την κάτω Ιερουσαλήμ στην Ουράνια. Ο χριστιανός βρίσκεται πάντα εν πλω από την γη στον ουρανό… έχουμε ήδη αναχωρήσει από την πρώτη μέρα της γέννησής μας προς άνω Ιερουσαλήμ, αλλά ακόμη δεν φθάσαμε

Κάποτε υπήρχε μια φτωχή γυναίκα, η οποία όλη την ώρα, ό, τι καλό και να της συνέβαινε κοίταζε τον ουρανό και έλεγε “Δόξα τω Θεώ” και αισθανόταν πολύ ευγνώμων για το οτιδήποτε. Κάπου εκεί κοντά της όμως έμενε ένας πλούσιος άνθρωπος. Κάθε φορά λοιπόν περνούσε μπροστά από τό σπίτι της γυναίκας την άκουγε να λέει

(Χριστουγεννιάτικο διήγημα του Φώτη Κόντογλου) O Άγιος Βασίλης, σαν περάσανε τα Χριστούγεννα, πήρε το ραβδί του και γύρισε σ’ όλα τα χωριά, να δει ποιος θα τονε γιορτάσει με καθαρή καρδιά. Πέρασε από λογιών-λογιών πολιτείες κι από κεφαλοχώρια, μα σ’ όποια πόρτα κι αν χτύπησε δεν τ’ ανοίξανε, επειδή τον πήρανε για διακονιάρη. Κ’ έφευγε

Ένα καράβι ταξίδευε στο πέλαγος. Και το έπιασε φοβερή τρικυμία. Φόβος παγερός είχε καταλάβει καπετάνιο και πλήρωμα. Δεν ήταν η σημερινή εποχή. Τότε τα καράβια ήταν ξύλινα. Και με πανιά! Και το παλιοκάραβο είχε αρχίσει να μπάζει νερά. Η τρόμπα δούλευε αδιάκοπα. Μα δεν πρόφθανε! Και το καράβι είχε αρχίσει να βουλιάζει. Αν το καράβι