Ο Ναός

Σημειώνεται, ότι η προαναφερθείσα έκταση των 49500 τμ, αν όχι όλη, ήταν ιδιοκτησία του πατρός του Αγίου Αργυρίου. Η περιουσία της οικογένειας του Αγίου, ως μη έχουσα κληρονόμο, περιήλθε στην κατοχή του τουρκικού δημοσίου από το οποίο ο Κωνσταντίνος Ντουγραματζής αγόρασε το σπίτι του Αγίου καθώς και τα κτήματα στα οποία έκειντο το σπίτι του Αγίου, ένα μέρος του οποίου δώρισε στη συνέχεια στο σχολείο της Επανωμής. Από την Εφορεία του σχολείου ο Χρήστος Νάνος  αγόρασε το σπίτι του Αγίου. Αυτό τονίζεται και στο συμβόλαιο της δωρεάς.[1] Και στο προαναφερόμενο χειρόγραφο αναφέρεται ως προτροπή από τον άγιο να πουληθεί το χωράφι το οποίο ανήκε στην οικογένειά του στην Εκκλησία

Στο δωρηθέν από την Κοινότητα Επανωμής οικόπεδο βγήκε άδεια για την ανοικοδόμηση Ιερού Ναού αφιερωμένου στη μνήμη του Αγίου Αργυρίου. Ο Ιερός Ναός θεμελιώνεται στις 11 Μαΐου 1982, ημέρα Τρίτη από τον τότε Μητροπολίτη Νέας Κρήνης και Καλαμαριάς αείμνηστο Προκόπιο. 

Το Εκκλησιαστικό Συμβούλιο που ανέλαβε και ολοκλήρωσε την ανέγερση του Ιερού Ναού ήταν: ο πρωτ.  Αθανάσιος Κατζιγκάς ως προϊστάμενος του Ι.Ν. Κοιμήσεως της Θεοτόκου, ο π. Αστέριος Παρταλιός ως υπεύθυνος οικονομικός διαχειριστής του έργου, ο Αντώνιος Χριστοφόρης, ο Δημήτριος Ίγγλεζης, ο Χρήστος Ντόκας και ο Βασίλειος Μόκας.[2]

Τα εγκαίνια του Ιερού Ναού Αγίου Αργυρίου Επανομής ετελέσθησαν στις 2 Μαΐου 1993. Η τελετή των εγκαινίων, η πρώτη δηλαδή Θεία Λειτουργία, τελέσθηκε έντεκα χρόνια από το έτος της θεμελιώσεως.[3]

Ο Ιερός Ναός του Αγίου Αργυρίου Επανομής με τον Κανονισμό 90/1996 της Εκκλησίας της Ελλάδος ανακηρύχθηκε ως προσκυνηματικός.

Με τον κανονισμό 314/2019 της Εκκλησίας της Ελλάδος αποχαρακτηρίζεται ο Ιερός Ναός από την προσωνυμία «προσκυνηματικός» και με το Π.Δ. 94/2002 ΦΕΚ 224/Α/24-11-2021 ιδρύεται η ενορία του  Αγίου Αργυρίου Επανομής.

[1] Αρχιμ. Ανθίμου Ίγγλεση, Επανωμή, Ιστορικοεκκλησιαστική Συμβολή, Θεσσαλονίκη 2015, σ. 40-41 και Χρήστου Παπαχρήστου, Γέφυρα στο παρελθόν μας, Επανομή 1997, σ. 58-59: «δυνάμει του Ν. 2074/1920 κατά τον οποίο αι πλατείαι, αι αγοραί, αι αλωνότοποι και αι βοσκήσιμοι γαίαι νέων χωρών, οι εις την κοινήν αφιέμενοι χρήσιν κατά τα άρθρα 94,95, 96,98, 99 εδαφ. 1, 100, 101 και 102 του τουρκικού νόμου της 2ας Ραμαζάν περί γαιών καθίσταται περιουσία των συνοικισμών». Πρβλ. Στο προαναφερόμενο χειρόγραφο αναφέρεται ότι σε επικοινωνία του αγίου Αργυρίου με την γερόντισσα Μαριάμ της προτείνει να πουληθεί το χωράφι, που ανήκε στην οικογένειά του, από αυτόν  που το κατέχει τώρα στην Εκκλησία για κτισθεί εκεί το σπίτι του.

[2] Πρωτ. Αθανασίου Κατσιγκά, Ο Νεομάρτυς Άγιος Αργύριος ο Επανομίτης, έκδ. Προσκυνηματικού Ι.Ν. Αγίου Αργυρίου, Επανομή 1999, σ. 131 και Επιμ. Γιώργος Σφυρής, Η Επανομή και η περιοχή της ανά τους αιώνες, Επανομή 2019, σ. 472.

[3] Πρωτ. Αθανασίου Κατσιγκά, Ο Νεομάρτυς Άγιος Αργύριος ο Επανομίτης, όπ.π., σ. 115.