ΕΞΙΣΤΟΡΗΣΗ π. ΠΑΥΛΟΣ ΝΙΚΗΤΑΡΑΣ
Στα χρόνια της γερμανικής κατοχής κατά τα έτη 1941-1944, όντας κληρικός, ήμουν καθηγητής σε ένα Γυμνάσιο των Αθηνών. Ανάμεσα στους μαθητές της τρίτης τάξης ήταν και ένας μαθητής, ο Νίκος, ο οποίος έπασχε από σοβαρή ασθένεια. Είχε μια μορφή καρκίνου, η οποία δεν ήταν ιάσιμη, η περίπτωση αυτή μας στενοχωρούσε πάρα πολύ.
Στα σχολεία μοιράζαμε κάθε πρωί γάλα ζεστό, ώστε όλα τα παιδιά να πίνουν ένα κύπελλο γάλα, το οποίο ήταν μια στοιχειώδης τροφή απαραίτητα για την υγεία τους. Κάποια μέρα περιήλθε σε γνώση του Γυμνασιάρχη ότι ο Νίκος δεν πίνει το γάλα του. Το κρύβει κάτω από το θρανίο του και όταν φεύγει το παίρνει προσεκτικά και το πηγαίνει σε κάποιο ξένο σπίτι.
Την άλλη μέρα κάλεσε τον Νίκο ο Γυμνασιάρχης και του ζήτησε να του εξηγήσει τι ακριβώς συνέβαινε. Ο Νίκος, με ειλικρίνεια και θάρρος, είπε στον Γυμνασιάρχη ότι το γάλα το πηγαίνει σε κάποια φτωχή οικογένεια που ο πατέρας είναι άρρωστος και ο οποίος το έχει περισσότερο ανάγκη από τον ίδιο.
Ο Γυμνασιάρχης θαύμασε την ειλικρίνεια και την ψυχική ευγένεια του Νίκου και του είπε:
-Νίκο, παιδί μου, δεν κάνεις καλά. Εσύ πρέπει να πίνεις το γάλα σου, όπως κάνουν όλα τα παιδιά. Αν υπάρχει ανάγκη σε αυτή την οικογένεια που λες, θα φροντίσω εγώ να στέλνω ένα και δύο κύπελλα γάλα κάθε μέρα.
Δείτε τώρα την απάντηση του παιδιού.
-Ναι, αλλά τότε την καλοσύνη θα την κάνετε εσείς και όχι εγώ!
Ο Γυμνασιάρχης εντυπωσιάστηκε και συγκινήθηκε από την ψυχική καλλιέργεια του παιδιού αυτού και την ανωτερότητα με την οποία σκεφτόταν και συμπεριφερόταν. Αγκάλιασε τον Νίκο, τον φίλησε και, αφού του εξέφρασε τα συγχαρητήριά του, του είπε:
-Νίκο, παιδί μου. Το σχολείο θα στέλνει κάθε μέρα γάλα στην οικογένεια αυτή και ο άνθρωπος που θα το πηγαίνει θα λέει ότι το γάλο το στέλνει ο Νίκος. Η καλή πράξη θα είναι αποκλειστικά δική σου.
-Σας ευχαριστώ πολύ, είπε ο Νίκος. Περισσότερο με ενδιαφέρει η μικρή βοήθεια προς τον άρρωστο συνάνθρωπό μας, και λιγότερο η καλή πράξη. Η καλή πράξη νομίζω ότι έχει νόημα να βοηθάει τον συνάνθρωπο και αν γίνεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού.
Για δεύτερη φορά ο Γυμνασιάρχης εντυπωσιάστηκε και έμεινε έκπληκτος από τη συγκροτημένη σκέψη και την ορθή χριστιανική αγωγή του Νίκου˙ νέος μαθητής, ενός παιδιού 15 ετών. Ο Γυμνασιάρχης, 60 ετών άνθρωπος, ομολόγησε στους καθηγητές του σχολείου, όταν τους ενημέρωσε, ότι εκείνη την ημέρα διδάχτηκε από τον μαθητή του δύο πολύ σημαντικά πράγματα: πρώτον την αυτοθυσιαστική αγάπη για τον πάσχοντα συνάνθρωπο, και δεύτερον ότι η καλή πράξη έχει νόημα αν γίνεται σύμφωνα με το θέλημα του Θεού. Η καλή πράξη είναι ευλογημένη όταν γίνεται στο όνομα του Θεού και για τη δόξα του Θεού˙ όχι για τη δόξα τη δική μας, όχι με πνεύμα προσκοπικό ή αλτρουιστικό.
Τρεις μήνες αργότερα, και ενώ η κατάσταση της υγείας του χειροτέρευε, ο Νίκος ζήτησε από τον π. Παύλο , να του μιλήσει ιδιαιτέρως. Ο π. Παύλος του πρότεινε να συναντηθούν το απόγευμα στον ενοριακό ναό, λίγο πριν από τον εσπερινό.
Στη συνάντηση, ο Νίκος είπε στον π. Παύλο:
-Απόψε είδα το εξής όνειρο: Βρέθηκα σε έναν όμορφο κήπο, όπου υπήρχαν πολλών ειδών ανθισμένα λουλούδια. Ένα κηπουρός πότιζε τα λουλούδια με ένα ποτιστήρι. Πότισε όλα τα λουλούδια εκτός από ένα. Μάλιστα το λουλουδάκι αυτό είχε γερμένο το κεφαλάκι του και έδειχνε ότι αυτό είχε περισσότερη ανάγκη το νερό. Μίλησα στον κηπουρό και του είπα:
-Κύριε, αυτό το λουλουδάκι το αφήσατε απότιστο, ενώ αυτό θέλει περισσότερο πότισμα.
Ο κηπουρός μού απάντησε:
-Αυτό το λουλουδάκι δε το ξέχασα, αλλά θα το μεταφυτεύσω το ερχόμενο Σάββατο. Αυτό το λουλουδάκι είσαι εσύ!
Ξύπνησα και δεν μπόρεσα να ξανακοιμηθώ. Το πρωί δεν είπα τίποτε στους γονείς μου. Ήθελα να το πω σε σας. Νομίζω ότι τα μήνυμα είναι σαφές. Το Σάββατο φεύγω. Ήταν Δευτέρα Απόγευμα.
Ο π. Παύλος μας είπε ότι βρέθηκε σε πολύ δύσκολη θέση. Πώς να εξηγήσεις ένα τόσο αποκαλυπτικό όνειρο και πώς να κρυφτείς από το παιδί˙ δεν μπορείς να κρυφτείς και δεν έχει και νόημα να κρυφτείς. Αντίθετα, έπρεπε να του πει όλη την αλήθεια, τη χριστιανική αλήθεια, και αυτό έκανε.
-Άκου Νίκο, του είπα. Ο Θεός έστειλε έναν άγγελό του και σου είπε, μεταφορικά, ότι είσαι ένα λουλουδάκι στον κήπο του Θεού. Αυτή είναι μεγάλη ευλογία. Ποιος δεν θα ήθελε να είναι ένα λουλούδι που στολίζει τον κήπο του Θεού. Ένας άνθρωπος που Θεός τον θεωρεί λουλούδι του παραδείσου. Ο Θεός αποφάσισε να σε καλέσει κοντά Του. Εσύ πρέπει να ετοιμαστείς για αυτή τη συνάντηση. Θα εξομολογηθείς, αν το αισθάνεσαι ανάγκη, θα κοινωνήσεις, δηλαδή θα φορέσεις τα καλά σου ρούχα, όπως λέμε στη γλώσσα της Εκκλησίας και θα περιμένεις τον άγγελο που θα σε πάρει μαζί του. Δεν έχεις τίποτα να φοβηθείς. Είσαι εκλεκτός του Θεού. Μακάρι κι εγώ να είχα τον ίδιο τέλος. Όλοι οι χριστιανοί αυτό δεν παρακαλούμε σε κάθε Θεία Λειτουργία όταν λέμε: «Χριστιανά τα τέλη της ζωής ημών:» Θα κάνεις την προετοιμασία που είπαμε και θα είμαστε σε συνεχή επαφή. Αν χρειαστείς κάτι, μη διστάσεις να με ενοχλήσεις ό,τι ώρα και να είναι. Στους γονείς σου να μην πεις τίποτα, διότι δεν ξέρουμε πώς θα αντιδράσουν. Θα φροντίσω εγώ να τους ενημερώσω για όλα, όταν θα είναι η κατάλληλη ώρα.
Τον φίλησα, μου φίλησε το χέρι και ζήτησε την ευχή μου. Του είπα:
-Ύστερα από αυτό το όνειρο, Νίκο, εγώ πρέπει να σου φιλήσω το χέρι. Εσύ είσαι αποδεδειγμένα άνθρωπος του Θεού˙ εγώ δεν ξέρω ακόμα αν είμαι ή όχι. «Πορεύου εν ειρήνη».
Όπως ακριβώς τον είχε προειδοποιήσει ο άγγελος, το Σάββατο ο Νίκος αναχώρησε για τη βασιλεία του Θεού.
Ανθρωπίνως έκλαψα και εγώ τον αποχωρισμό του μαθητή μου, ενός χαριτωμένου παιδιού, και φυσικά, έκλαψα και για τη νιότη του. Όταν ο θάνατος έρχεται τόσο νωρίς, ο πόνος του αποχωρισμού είναι πολύ μεγαλύτερος. Ανθρωπίνως, πάντα.
Ως χριστιανός κληρικός ήμουν πολύ ευχαριστημένος όχι μόνο διότι ο Νίκος βρισκόταν πλέον στην αγκαλιά του Θεού, αλλά και διότι χάρη στον Νίκο είχαμε τη ζωντανή μαρτυρία της παρουσίας του Θεού.